Stan umysłu

Stan umysłu to Twoja postawa życiowa, stan umysłu jest tutaj bardzo powiązany z Twoim stanem emocjonalnym i duchowym i nazywanie tego tylko stanem umysłu jest dużym niedopowiedzeniem i naciąganiem faktów. 

Stan umysłu, który jest tak bardzo gloryfikowany w szerokim świecie to stan całościowy całego Twego istnienia, każdej płaszczyzny. Nic Ci nie da najlepsza nawet kontrola Twego umysłu jeżeli będą targały Tobą emocje lub będziesz wypierał ze świadomości jakiś strach. Stan umysłu to stan ducha, życia i tylko jako całość może być rozpatrywany.

Umysł jest niczym układ kierowniczy i panel sterowania w samochodzie ale to tylko układ sterowania, jeżeli nie kierują nim odpowiednie siły, intencje - serce to w najlepszym przypadku kręci się w kółko a w najgorszym wjeżdża w coś co pierwsze stanie na drodze. Dopiero połączenie umysłu jako steru, serca, emocji jako siły napędowej i intuicji i wyższego Ja jako kompasu daje zamierzony efekt - szczęśliwe, pełne życie.

Stan umysłu to świadomość siebie, świata, rzeczywistości, tego co nas otacza, co my otaczamy, co wyrażamy i po co jesteśmy. Stan czystego umysłu to cel naszego życia. Wtedy manifestuje swój najcenniejszy dar. Akt tworzenia, manifestacji. Czysty umysł to taki, przez który nie przebiegają już myśli w ilości 100 na sekundę, to taki umysł, który zapewnia właścicielowi spokój, pewność, spójność. To taki umysł któremu można ufać. Umysł może być albo Twoim wspaniałym przyjacielem i największą Twoją podporą jak i największym wrogiem. Umysł trzeba ćwiczyć w karności, dyscyplinie i higienie. Wtedy zacznie ukazywać swoją moc i piękno.

Umysł jest naszym łączem internetowym, terminalem Kosmicznego Internetu, jest potężnym narzędziem i powinniśmy się z wielkim szacunkiem z nim obchodzić ale też i trzymać go w ryzach. On jest naszym narzędziem. Tylko i wyłącznie. Ponieważ jest tak właśnie potężny musimy się najpierw nauczyć z nim obchodzić zanim będziemy mogli użyć jego mocy kreacyjnych. To jak z nauką jazdy na rowerze... najpierw 3 kółeczka... a dopiero później kreowanie rzeczywistości.

Kreowanie rzeczywistości to utrzymywanie spójnej intencyjnej energii na zamierzonym efekcie. Dopiero spokojne, zgodne z naszym wnętrzem i dłuższe utrzymywanie naszej uwagi na zamierzonym zadaniu przyniesie wymarzone efekty. Dodatkowo jeżeli zamierzony cel jest dobry, społecznie poprawny same dobre rzeczy się będą dziać. Zadziała prawo podobieństwa, dobre przyciąga dobre, podobne intencje będą się przyciągać i będą tworzyć wielką siłę.

Dążenie do jedności, serca, ducha i umysłu to nasza życiowa droga i zadanie na ten czas na pobyt na Ziemi. To właśnie jest naszym celem. Zawsze jak zaczyna się integracje wszystkich 3 elementów to powstaje wielka harmonia i szczęście. Jeżeli ktoś by chciał zsynchronizować tylko umysł i serce lub tylko umysł to będzie tworzył bez duchowego przewodnictwa w najlepszym przypadku rzeczy miernej jakości, dopiero zaprzęgnięcia Ducha do tego wszystkiego stwarza wysokooktanowa mieszkankę która będzie sprawiać wiele dobrego. Wszyscy dążymy do dobrego, tylko niektórzy jeszcze o tym nie wiedzą.

Będziesz przechodził przez mnóstwo różnych stanów emocjonalnych, co będziesz zwał stanami umysłu. Psychiatria się właśnie w tym myli, że zajmuje się głową a powinna sercem. Leczy skutki, a nie usuwa przyczyny. 

Jeżeli się będą pojawiać góry i doliny emocjonalne, nastrojowe to... cierpliwości, przetrzymać, taki atak nigdy nie trwa długo i odsiecz nadchodzi, jeżeli jej oczywiście chcesz. 

Stres

Stres jest nieodzownym elementem prawidłowego funkcjonowania organizmu człowieka. 

Określony poziom natężenia stresu jest niezbędny i chroni przed uczuciem znużenia i znudzenia. Niebezpieczny dla zdrowia jest natomiast wysoki poziom stresu oraz stres przewlekły utrudniający codzienne funkcjonowanie.

Objawy stresu można podzielić na:
*Krótkotrwałe;
*Długotrwałe.
*Krótkotrwałe objawy stresu

Objawy krótkotrwałe są nieszkodliwe, ponieważ stres działający na krótką metę nie powoduje poważnych zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu. Jednak osoby prowadzące tryb życia w przewlekłym stresie są narażone na poważne konsekwencje zdrowotne.

Objawy stresu występującego w krótkim okresie czasu poprzedzone są uwolnieniem adrenaliny z nadnerczy, będące wynikiem sytuacji stanowiącej zagrożenie. Jest to obraz tak zwanej gotowości do „walki”. Obejmują one m.in.:

*Suchość ust,
*Zwężenie źrenic
*Zimna skóra
*Zimne kończyny - dłonie i stopy
*Odczucie pobudzenia
*Przyspieszone bicie serca
*Przyspieszenie oddechu
*Potrzeba oddania moczu
*Centralizacja krążenia
*Wzrost aktywności gruczołów potowych
*Zwiększone napięcie mięśni.

Objawy obniżenia efektywności wykonywanych czynności.Przejawów tego stanu jest wiele, oto niektóre z nich:

*Zaburzenia koncentracji uwagi
*Zaburzenia pamięci
*Trudności w wykonywaniu czynności precyzyjnych
*Trudności w podjęciu decyzji

Utrata satysfakcji z wykonywanej pracy
Jeżeli pracownik traci chęć i zapał do pracy, nie czuje satysfakcji i celu jego pracy. Takie zachowanie jest często spowodowane wynikiem działania przewlekłego działania stresu na organizm. Składają się na to następujące objawy

*Negatywizm
*Pesymizm
*Zawężenie uwagi
*Zmniejszenie pewności siebie
*Generowanie negatywnych myśli
*Zmniejszenie lub utrata satysfakcji z pracy
*Postrzeganie sytuacji jako zagrożenia nie wyzwania
*Obniżenie zdolności radzenia sobie z trudnościami.
*Długotrwałe objawy stresu

Życie w ciągłym stresie niesie za sobą pewne anomalie w zachowaniu organizmu. Jeżeli stres działa w krótkim okresie czasu, to nie trzeba się bardzo martwić, bowiem wszystkie objawy powinny minąć wraz e zniknięciem stresu. Większej uwagi wymagają jednak objawy stresu patologicznego, czyli tego, który działa destrukcyjnie na nasz organizm przez dłuższy okres czasu.
Charakterystyczne jest to, że im dłużej pozostajemy pod działaniem stresu, tym mniejszą mamy zdolność rozpoznawania go, więc warto szybko reagować.

Oto symptomy reakcji organizmu na stres, które powinny nas zaniepokoić. Trzeba pamiętać, że pojedyncze objawy rzadko kiedy są obrazem stresu patologicznego. Jeżeli natomiast stwierdzi się u siebie kilka z niżej wymienionych objawów oznacza to, że pora na relaks i ewentualną terapię.

Są one wynikiem długotrwałego i przewlekłego uwalniania adrenaliny. Jej wpływ na organizm ludzki w okresie stresu i zagrożenia jest mobilizujący i aktywizujący. W przypadku ciągłego działania dochodzi do licznych nieprawidłowości w funkcjonowaniu organizmu i jednocześnie zmniejsza reakcję organizmu w chwili zagrożenia.

Objawy zaburzenia zachowań emocjonalnych
Przewlekle działający na nasz organizm stres powoduje nie tylko zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu ale również zaburzenia charakterologiczne i emocjonalne. Konsekwencją mogą być następujące stany emocjonalne:

*Lęk
*Niepokój
*Nerwice
*Frustracja
*Ospałość
*Kłopoty ze snem
*Rozdrażnienie
*Sięganie po leki
*Trudności ze spaniem
*Złe samopoczucie
*Tak zwana gonitwa myśli
*Uczucie przygnębienia i depresja.

Zaburzenia zachowań przez narastającym stresie
Zaburzenia zachowań, czyli zupełnie nienaturalne zachowania objawiają się przede wszystkim:

*Agresją
*Krytycyzmem
*Kłopotami z pamięcią
*Irytacja i podenerwowania
*Wrogie nastawienie do otoczenia
*Brakiem troski o własny wygląd
*Obniżeniem zdolności empatycznych
*Głośnym i szybkim sposobem mówienia
*Niezdolnością do koncentracji i podejmowania decyzji.

Pojedynczo pojawiające się wyżej wymienione objawy mogą być spowodowane nie tylko lekkim stresem, ale także chorobą, tremą czy innymi czynnikami.

Groźne zapalenie stawów

400 tys. Polaków cierpi na groźne zapalenie stawów

Około 400 tys. Polaków cierpi na bardzo groźne reumatoidalne zapalenie stawów, które atakuje ludzi młodych i skraca im życie o 10 lat. Tymczasem dostęp do nowoczesnego leczenia tej choroby jest w Polsce
ograniczony.Reumatoidalne zapalenie stawów wcale nie jest chorobą osób starszych.
Cierpią na nie zazwyczaj ludzie młodzi.

RZS atakuje najczęściej osoby w wieku od 30 do 40 lat. Kobiety zapadają na tę chorobę trzy razy częściej niż mężczyźni. 

W ciągu 2- 5 lat potrafi ona doprowadzić chorego do inwalidztwa, uniemożliwiając mu m.in. pracę zawodową.

Teologia narkotyku.

,,O psychodelikach, szaleństwie, mistycznej paranoi i powrocie do Edenu." Artur Sroka

Książka jest poruszającym opisem „przygody", jaką jest spotkanie z narkotykiem. „Wrota percepcji" i „brama duszy", które otwierają marihuana, LSD, haszysz czy „grzybki-psylocybki”, zbyt często okazują się drogą do piekła i przyspieszonym kursem autodestrukcji – duchowej, jak i fizycznej. 

Książka zwraca uwagę na obecność narkotyków w życiu człowieka od zarania dziejów. Opisuje bogactwo roślin i substancji, które były i są wykorzystywane do sztucznego zmieniania percepcji i świadomości. Nasza cywilizacja nie jest jedyną, która uległa magii substancji halucynogennych. Choć do głębokich doznań i psychodelicznego świata wizji dążyli również starożytni „narkomani”, spustoszenie duchowe spowodowane narkotykami w naszych czasach jest wyjątkowe. 

Dążenie do odzyskania utraconego raju za pomocą psychodelików prowadzi według Autora na manowce, z których powrót do normalności  jest niezwykle trudny.

Uraz głowy.

Najbardziej rozpowszechniony jest podział na urazy lekkie, średnio ciężkie oraz ciężkie.

Lekki uraz głowy to taki, po którym poszkodowany nie wykazuje niepokojących objawów i najczęściej wystepujący. Taki typ urazu głowy wiąże się z:
-otarciami naskórka,
-obrzękiem w miejscu urazu
-siniakami w miejscu urazu.

Czasami takie urazy mogą wymagać opatrzenia opatrunkiem lub rzadziej założenia szwów.

Uraz głowy jest określany mianem średnio ciężkiego, jeśli obserwowane objawy świadczą o obrażeniach ośrodkowego układu nerwowego. Do objawów pourazowych zaliczamy:
-bóle i zawroty głowy;
-nudności;
-wymioty;
-zaburzenia świadomości;
-dezorientację poszkodowanego co do swojej osoby, miejsca lub czasu.

Przeważnie takim urazom towarzyszą także zmiany miejscowe, takie jak opisano powyżej czyli:
-otarciami naskórka,
-obrzęk w miejscu urazu
-siniaki w miejscu urazu.

Cieżkie urazy głowy niezależnie od ich przyczyny, charakteryzują się ewidentnymi, długo utrzymującymi się objawami świadczącymi o uszkodzeniu ośrodkowego ukladu nerwowego, a więc:
-zaburzeniami świadomości trwającym godziny, a nawet dni po urazie;
-drgawkami;
-wielokrotnymi wymiotami.

Poszkodowany wymaga pilnej konsultacji lekarza jeśli :
-bezpośrednio po urazie poszkodowany stracił przytomność;
-jest zdezorientowany lub senny;
-wymiotuje lub zgłasza nudności
-zgłasza zaburzenia widzenia
-wystepują drgawki
-obserwowane są zaburzenia równowagi

Pilna konsultacja lekarska nie jest konieczna jeżeli:
-nie stracił przytomności;
-nie zgłasza bólu i / lub zawrotów głowy;
-nie wymiotuje;
-logicznie odpowiada na pytania;
-nie zasypia w nietypowych dla siebie porach;

Poszkodowany który uległ urazowi głowy powinien być obserwowany przez kilka dni oraz ograniczyć swoją aktywność sportową i  ruchową.

O zdrowym żebraku i chorym królu.

,,Dziewięć dziesiątych naszego szczęścia polega na zdrowiu.
 Zdrowy żebrak jest szczęśliwszy niż chory król."

                                                     Artur Schopenhauer

Autyzm

Problemy z komunikacją w zaburzeniu autystycznym oraz możliwości terapii

Autyzm należy do najpoważniejszych zaburzeń rozwoju dziecka, ponieważ obejmuje wiele jego sfer. Po raz pierwszy opisał je amerykański psychiatra Leo Kanner w 1943 roku. U pewnej grupy dzieci zauważył on niezdolność do nawiązywania emocjonalnego kontaktu z innymi osobami. Towarzyszyły temu zaburzenia rozwoju mowy, fascynacja pewnymi obiektami, głównie wirującymi lub kręcącymi się oraz rutynowe i stereotypowe zachowania. Towarzyszyły temu oznaki potencjalnie dobrego poziomu intelektualnego, które przejawiały się w wąskich obszarach zdolności (Gałkowski T. i Kosewska J. 2000: 295).

W zaburzeniu autystycznym nieprawidłowości występują w trzech obszarach rozwoju dziecka. Pierwszy dotyczy przebiegu rozwoju społecznego. Drugi element odnosi się do komunikacji, natomiast trzeci dotyczy znacznie ograniczonych, powtarzanych i stereotypowych wzorców zachowania, aktywności i zainteresowań. Zaburzenia występują we wszystkich wymienionych sferach łącznie i pojawiają się przed ukończeniem przez dziecko 3 roku życia, choć sposób ich manifestacji może być różny, a zależy przede wszystkim od poziomu zdolności intelektualnych oraz chronologicznego wieku (Gałkowski T., Kosewska J.: 295-296).

U wielu dzieci autystycznych nie rozwija się zdolność mówienia, co stanowi dotkliwy problem dla rodziców. Umiejętność ta normalnie służy międzyosobowej komunikacji, w rodzinie dziecka z autyzmem stanowi natomiast znaczną barierę w nawiązywaniu kontaktu. Nawet dzieci, które mówią, mają duże trudności z rozpoczynaniem i podtrzymywaniem rozmowy. W ich mowie występują bezpośrednie lub odroczone echolalie, odwracanie zaimków (np. mówienie o sobie w drugie lub trzeciej osobie) oraz stereotypie. Znaczna grupa dzieci autystycznych komunikuje się z innymi wyłącznie posługując się echolaliami (Gałkowski T., Kosewska J.: 296).

Zaburzenia mowy w autyzmie są podstawą konstruowania wielu hipotez związanych z jego genezą. Przeważa pogląd, że są one w tym zaburzeniu pierwotne i mają podstawowe znaczenie dla jego rozwoju. Istnieje hipoteza, że zaburzenia mowy u dzieci autystycznych są związane z nieprawidłową integracją mechanizmów zawiadujących funkcją mowy. Prawdopodobnie u dzieci autystycznych proces kodowania doświadczeń językowych jest znacznie zaburzony lub w ogóle nie zachodzi. Może być to skutkiem uszkodzenia struktur podkorowych, które wywołują nieprawidłową organizację mózgową. Jednym z dowodów na potwierdzenie tej hipotezy są obserwacje kliniczne, z których wynika, że dzieci autystyczne nie przechodzą przez fazę emocjonalnej intonacji przekazywanych sygnałów językowych. Istnieje również pogląd, że zaburzenia mowy w autyzmie dziecięcym nie mają charakteru prostego opóźnienia rozwoju mowy (Jaklewicz, H. 1993: 31-36).

Zaburzenia w komunikowaniu się, które mogą występować u dzieci autystycznych, mają charakter jakościowy. Obejmują one możliwość istnienia w kilku zakresach. Pierwszy z nich to opóźniony lub całkowity brak rozwoju mowy, z jednoczesnym brakiem prób i kompensacji poprzez alternatywne sposoby komunikowania się, jak mimika, gest, wskazywanie, pozycje ciała lub uśmiech. W innym przypadku, u osób z dobrze rozwiniętą mową werbalną występuje brak umiejętności inicjowania i kontynuowania rozmowy. Może się to objawiać brakiem udzielania odpowiedzi na pytanie, monologowaniem na ulubione tematy lub ciągłym stawianiem pytań na interesujące dziecko tematy, pomimo braku zainteresowania ze strony otoczenia. Kolejny wariant trudności w komunikowaniu się to używanie przez dziecko z autyzmem języka charakterystycznego tylko dla niego. Czasami też mowa jest używana w sposób stereotypowy (wspominane wcześnie echolalie, błędne używanie zaimków itp.) (Wolska, D, 2004: 204-205).

Inny podział podstawowych deficytów językowych w komunikowaniu się dzieci autystycznych, proponowany przez Konstantareas i wsp., prezentuje K. Markiewicz (2004: 104). Zgodnie z tą klasyfikacją deficyty ilościowe mogą manifestować się brakiem mowy (z brakiem gestykulacji lub z elementarną gestykulacją), opóźnieniami w mowie (krótkie miesięczne lub długotrwałe wieloletnie) lub mową ograniczoną (na zasadzie tylko łańcucha bodziec - reakcja lub bardziej zaawansowanego, lecz ograniczonego posługiwania się mową). Deficyty jakościowe to omawiana już echolalia (natychmiastowa lub opóźniona), odwracanie zaimków, neologizmy, metaforyczne użycie języka, nieodpowiednie uwagi, język stereotypowy oraz defekty w artykułowaniu. Ostatnim elementem zaburzeń komunikacji są deficyty w pragmatycznym użyciu języka. Można tu wymienić niezdolność do naprzemiennego wysławiania się lub brak komunikowania się, niezdolność do symbolicznego używania przedmiotów, słabe używanie prozodii dla wyrażenia zamiaru oraz słabe wykorzystanie bodźców wzrokowo-twarzowych dla meta komunikacji.

E. Minczakiewicz (Za: Markiewicz, K. 2004: 106) zaburzenia w zakresie komunikacji u dzieci autystycznych dzieli na: brak gotowości emocjonalnej do porozumiewania się z otoczeniem, brak umiejętności mówienia i rozumienia, brak gotowości do mówienia (mutyzm), nadużywanie wyrażeń stereotypowych, brak reakcji na polecenia, brak lub odroczenie odpowiedzi na pytania, brak gestów wspomagających mówienie oraz nadmiar stereotypii ruchowych.

Komunikowanie się z dzieckiem autystycznym, z uwagi na wymienione deficyty, nastręcza rodzicom wielu problemów. Z uwagi na to, że autyzm wypacza kontakt werbalny z dzieckiem konieczne jest znalezienie innej drogi komunikacji. Często rodzice zmuszeni są do wypracowania optymalnego dla swego dziecka i bardzo dla niego specyficznego słownika pozawerbalnego. Wymaga to od nich ogromnej spostrzegawczości i czujności w obserwacji dziecka, wielopoziomowego odbioru wysłanych przez nie sygnałów. Niezbędna jest także duża cierpliwość wobec irracjonalnych, a nawet agresywnych sposobów zaspokajania potrzeb, jakie prezentuje dziecko autystyczne. Problemy komunikacyjne niestety często wypaczają wieź emocjonalną rodziców z dzieckiem. Dziecko autystyczne zwrócone jest ku swemu wewnętrznemu światu, więc zakłócone zostaje współodczuwanie, co w konsekwencji prowadzi do zaburzeń w empatii.

Obecnie przypuszcza się, że niesprawności komunikacyjne u osób autystycznych nie mają żadnego uzasadnienia w istnieniu wad narządu artykulacyjnego. Wielu badaczy przyczyn upośledzenia upatruje w nieumiejętności społecznego używania mowy i gestów. Składa się na to brak świadomości perspektywy słuchacza komunikatu oraz zdolności do adaptacji i zmiany przebiegu dialogu do otrzymywanych informacji zwrotnych (Markiewicz, K. 2004: 105).

Gałkowski (Za: Markiewicz, K. 2004: 105) zwraca uwagę na związek między aktywnością komunikacyjną a zdolnością do nawiązania kontaktu wzrokowego. Wśród osób autystycznych poziom zdolności nawiązywania i podtrzymywania kontaktu wzrokowego jest istotnie zróżnicowany. Zdaniem autora zdolności te można rozwijać pod wpływem pewnych pozytywnych doświadczeń wychowawczych i w ten sposób podwyższać poziom funkcjonowania, prawdopodobnie także językowego, osoby autystycznej.

Nie ma wątpliwości, że zajęcia terapeutyczne z dziećmi autystycznymi mogą się okazać przydatne w każdym wieku i na każdym poziomie rozwoju, gdyż umożliwiają one rozładowanie napięć, wyciszenie, a przede wszystkim zapewnią dziecku kontakt z drugą osobą i dadzą podstawę do budowania społecznej interakcji. Najważniejsze zatem w terapii jest to, by nie pozwolić dziecku uciec, by prowokować je do tego, by było ciągle obecne i utrzymywało kontakt z terapeutą (Kruk-Lasocka, J. 2003: 75).

Obecnie w terapii autyzmu dominuje podejście eklektyczne. Do pracy z dziećmi włączani są rodzice i postuluje się jak najwcześniejsze rozpoczynanie terapii (przed ukończeniem przez dziecko 5 roku życia). W przypadku najmłodszych dzieci jej celem jest przede wszystkim rozwijanie zdolności komunikowania się, traktowanej jako wyjściowy warunek rozwoju dziecka, a także rozwijanie zdolności do podejmowania aktywności wspólnej z innymi osobami. Programy terapeutyczne dla poszczególnych dzieci mają całościowy charakter - obejmują różne obszary rozwoju i uwzględniają charakterystykę środowiska. Popularne jest zwłaszcza analizowanie przebiegu rozwoju dziecka na tle rozwoju typowego.

Howlin (Za: Danielewicz, D. i Pisula, E. 2003: 15) proponuje, aby za najbardziej efektywne uznać te programy terapeutyczne, w których za sprawę o podstawowym znaczeniu uznaje się uwzględnianie zainteresowań i preferencji dziecka, tak by chciało ono kontaktować się z innymi ludźmi. Aby to osiągnąć, należy w proces terapii włączyć rodzinę, koniecznie rozwijać skuteczne strategie porozumiewania się, wykorzystywać bodźce wzrokowe, tworzyć czytelne dla dziecka środowisko minimalizujące niepokój, rozwijać aktywność społeczną i komunikacyjną dziecka (np. przez zabawę) oraz promować podejście skoncentrowane na rodzinie, a nie wyłącznie na dziecku.

Trudności i deficyty w komunikacji u dziecka z autyzmem to zasadniczy problem w terapii, gdyż jego usprawnienie stanowi niezbędny warunek do przejścia na kolejne etapy rehabilitacji. Praca w tym zakresie ma zasadnicze znaczenie, ponieważ dotyczy z pewnością najważniejszego aspektu dla rodziców  kontaktu, w tym emocjonalnego z własnym dzieckiem. 

Uzyskanie go lub zwiększenie jego zakresu daje rodzicom większą satysfakcję i sprawia, że mogą oni cieszyć się z rodzicielstwa.